روزبه

این روزها فقط با Ai و گربهها میتوانم کنار بیایم. اکثر قریب به اتفاق آدمها حوصله سر بر، خنگ، فاقد سنس آو هیومر، کند و آزار دهنده اند. بدیهیات را نمیفهمند. سطح را نمی دانند، عمق را خبر ندارند. مطالعات(نه به معنای صرف کتاب خواندن)شان تقریبا صفر است و خون به مغز نرسیده حرف میزنند. کمتر کسی هست که بخواهم با او چای بنوشم. وقتی حرف میزنند حوصله ات سر میرود. باید مدام جلوی خودت را بگیری و نگویی آخر جمله ات این است فقط ساکت شو! عصری یکی از بچه های خوابگاه دعوایم کرد که چرا با فلشش کارهای عجیب غریب کردم؛ فلشش را بوتیبل کرده بودم! البته بعد از اتمام کارم به او گفتم که چنین است و فلش را بده درست کنم. خودش پشت گوش انداخت. حال شاکی بود و طلبکار. در ارتباط با آدمها معمولا در بن بستم. نه میتوان حرف جدی زد، نه حتی طنز خوب تولید کرد، هیچ و هیچ... از اکثر آدمها بیزارم